இயேசுவிலும் பவுலிலும் காணப்படும் கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையின் அம்சங்கள்
பவுலின் நிருபங்கள் பொதுவாகக் குறிப்பிட்ட சூழ்நிலைகளையும் தேவைகளையும் கருத்தில்கொண்டு எழுதப்பட்டவை என்பதை நாம் நினைவில் வைத்திருக்க வேண்டும்.
உதாரணமாக, கொரிந்து சபையில் ஒழுங்கற்ற பல பிரச்சினைகளைப் பவுல் எதிர்கொண்டார். அந்தப் பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வு காண்பதற்காகவே கொரிந்தியருக்கு எழுதிய இரண்டு நிருபங்களும் எழுதப்பட்டன.
இதன் காரணமாக, கிறிஸ்தவ விசுவாசம் மற்றும் நடைமுறை வாழ்க்கையின் அடிப்படைக் கொள்கைகளைப் பவுல் முறையாகவும் விரிவாகவும் விளக்குவது அரிதாகவே காணப்படுகிறது. அவர் இதைச் செய்ததற்கு ஒரு முக்கியமான விதிவிலக்கு ரோமர் நிருபமாகும். ஏனெனில், பவுல் இதுவரை நேரில் சென்றிராத ஒரு சபைக்கு அந்த நிருபத்தை எழுதினார்.
இருப்பினும், கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையைக் குறித்து பவுல் கூறியுள்ள போதனைகள், இயேசு கிறிஸ்துவின் போதனைகளுடன் அவருக்கு இருந்த ஆழமான ஒற்றுமையை வெளிப்படுத்துகின்றன.
பகுதி 1: சபை (The Church)
1. சபையைப் பற்றிய தவறான புரிதல்கள்
இன்றைய மேற்கத்திய நாடுகளில் பலர் கிறிஸ்தவத்தின் உண்மையான போதனைகளை முழுமையாக அறியாமல், நீர்த்துப்போன ஒரு கிறிஸ்தவ நம்பிக்கையைக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.
C. S. Lewis கூறியதுபோல, இத்தகைய நீர்த்துப்போன கிறிஸ்தவம், ஏற்கெனவே ஒப்புக்கொள்ளப்பட்ட அவிசுவாசத்தின் வலிமையான கூட்டுக்குரலுக்கு ஒரு பயனற்ற எதிரொலியை மட்டுமே வழங்க முடியும்.
இதன் விளைவாக, வேதாகமத்தின் தெளிவான போதனைகளுக்குத் தங்களை ஒப்புக்கொடுக்காமல், தாங்கள் விரும்புவதை நம்புகிறார்கள்; அதையே கிறிஸ்தவம் என்று கருதிக்கொள்கிறார்கள்.
இத்தகைய தவறான புரிதல் காணப்படும் ஒரு முக்கியமான பகுதி சபையைப் பற்றியதாகும்.
சிலர் கிறிஸ்துவை விசுவாசிப்பதற்குப் பதிலாக சபையை நம்பிக்கையின் மாற்றாகக் கருதுகிறார்கள். வேறு சிலரோ, கிறிஸ்துவுக்குப் பிந்தைய காலத்தில் தோன்றிய ஒரு தேவையற்ற அமைப்பாகச் சபையைப் பார்க்கிறார்கள்.
இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் வாழ்ந்த ரோமன் கத்தோலிக்க நவீனத்துவவாதியான Alfred Loisy ஒருமுறை பின்வருமாறு குறிப்பிட்டார்:
‘Jesus announced the kingdom, and it was the Church that came.’
அதாவது, இயேசு தேவனுடைய ராஜ்யத்தை அறிவித்தார்; ஆனால் வந்ததோ சபை என்பதே அவருடைய கருத்து.
Alfred Loisy இந்தக் கருத்தை அவ்வளவு எதிர்மறையான பொருளில் கூறியிருக்காமல் இருக்கலாம். இருப்பினும், இந்தக் கருத்து பொதுவான ஒரு அபிப்பிராயமாக மாறிவிட்டது.
2. கிறிஸ்து சபையை நிறுவினார்
உண்மை என்னவென்றால், நம்முடைய ஆண்டவர் தனிப்பட்ட மனிதர்களைத் தம்மிடம் அழைப்பதற்காக மட்டுமல்லாமல், தாம் சபை என்று அழைத்த ஒரு மக்கள்கூட்டத்தை உருவாக்குவதற்காகவும் வந்தார்.
இயேசு பன்னிரண்டு அப்போஸ்தலர்களைத் தெரிந்துகொண்டார். பழைய ஏற்பாட்டில் இஸ்ரவேலுக்குப் பன்னிரண்டு கோத்திரப் பிதாக்கள் வகித்த பங்கை நிறைவேற்றும் நோக்கத்துடனேயே அவர் இந்தப் பன்னிரண்டு பேரைத் தெரிந்துகொண்டார் என்பது தெளிவாகத் தெரிகிறது.
இதனால், பழைய ஏற்பாட்டில் காணப்படும் தேவனுடைய மக்களுக்கும் புதிய ஏற்பாட்டில் காணப்படும் தேவனுடைய மக்களுக்கும் இடையே ஒரு தொடர்ச்சியான தொடர்பு இருக்கிறது.
ஆண்டவராகிய இயேசு அப்போஸ்தலனாகிய பேதுருவிடம் கூறினார்:
‘I will build my church, and the gates of Hades [or helll shall not prevail against it’ (Matt. 16:18).
ஒவ்வொரு உள்ளூர் சபையிலும் ஒழுங்கு நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்வதற்கான வழிமுறைகளையும் ஆண்டவர் கொடுத்துள்ளார்.
ஒரு பாவம் செய்த நபர் திருத்தப்பட மறுத்து, இரண்டு அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட கிறிஸ்தவ சாட்சிகளின் வார்த்தைகளையும் கேட்க மறுத்தால், அந்தக் குற்றம் சபைக்குத் தெரிவிக்கப்பட வேண்டும்.
‘But if he refuses even to hear the church, let him be to you like a heathen and a tax collector’ (Matt. 18:17).
3. பழைய ஏற்பாட்டுச் சபைக்கும் புதிய ஏற்பாட்டுச் சபைக்கும் இடையிலான தொடர்பு
எனவே, பவுல் சென்ற இடமெல்லாம் சபைகளை நிறுவியது நம்முடைய ஆண்டவருடைய நோக்கத்திற்கு எதிரான செயல் அல்ல.
பவுல் எழுதிய பதின்மூன்று நிருபங்களில் ஒன்பது நிருபங்கள் தனிப்பட்ட நபர்களுக்கு அல்ல, சபைகளுக்கே எழுதப்பட்டவை.
இயேசுவைப் போலவே, பவுலும் இஸ்ரவேலுக்கும் சபைக்கும் இடையே சில தொடர்ச்சிகளும், சில வேறுபாடுகளும் இருப்பதைக் கண்டார்.
இதனை அவர் பின்வரும் கருத்துகளின் மூலம் விளக்குகிறார்:
- புறஜாதி கிறிஸ்தவர்கள் யூதர்களுடைய ஒலிவமரத்தில் ஒட்டவைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள் (Rom. 11:16-24).
- தேவன் இஸ்ரவேல் மக்களோடு வாசம்பண்ணினார் (Lev. 26:11-12); அதேபோல சபையோடும் வாசம்பண்ணுகிறார் (2 Cor. 6:16).
- ஆபிரகாமுக்குச் சொந்தமானவர்கள் கிறிஸ்துவுக்குச் சொந்தமானவர்களாக இருக்கிறார்கள் (Gal. 3:7,29; see John 8:39).
- மாம்சத்தின்படி ஒரு இஸ்ரவேல் இருக்கிறது (1 Cor. 10:18); ஆனால் சபையே உண்மையான விருத்தசேதனம் பெற்ற மக்களாக இருக்கிறது (Phil. 3:3).
- பழைய ஏற்பாட்டில் தேவன் தமக்கென்று தெரிந்துகொண்ட மக்களைக் கொண்டிருந்தார் (Deut. 7:7-8); அதேபோல புதிய ஏற்பாட்டிலும் தமக்கென்று தெரிந்துகொண்ட மக்களைக் கொண்டிருக்கிறார் (Eph. 1:4).
சுருக்கமாகக் கூறினால், சபை என்பது இன அடிப்படையில் புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டிய இஸ்ரவேல் அல்ல; ஆவிக்குரிய அடிப்படையில் புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டிய இஸ்ரவேலாகும் (Rom. 2:28-29; Gal. 6:16).
4. கிறிஸ்துவுக்குள் சபையின் ஒருமைப்பாடு
இந்தச் சபை கிறிஸ்துவுக்குள் ஒன்றாக இருக்கிறது (John 17:21).
இந்த ஒருமைப்பாடு சபையின் கூட்டுவாழ்க்கையிலும் நடைமுறைச் செயல்பாடுகளிலும் வெளிப்பட வேண்டும் என்பதற்காகப் பவுல் மிகுந்த பிரயாசப்பட்டார்.
இதற்கான எடுத்துக்காட்டுகள்: (e.g.1 Cor. 1-4; Eph. 2:14-18; 4:1-6; Phil. 1:27; 2:2).
பகுதி 2: ஆவிக்குரிய மணவாட்டி, சரீரம், ஆலயம் ஆகிய உருவகங்களில் சபை
1. சபை கிறிஸ்துவின் மணவாட்டி
பழைய ஏற்பாட்டில், தேவன் சில சமயங்களில் தம்மை மணவாளனாகவும், இஸ்ரவேல் மக்களைத் தமது மணவாட்டியாகவும் உருவகப்படுத்திக் காட்டினார். இது நேரடியாகவோ மறைமுகமாகவோ வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது (எ.கா. Ezek. 16:20; Hosea 1-3).
இயேசு இந்த உருவகத்தைத் தம்முடைய வாழ்க்கைக்கும் சீடர்களுக்கும் பொருத்திப் பயன்படுத்தினார்:
அதற்கு இயேசு: மணவாளன் தங்களோடிருக்கையில் மணவாளனுடைய தோழர் உபவாசிப்பார்களா? மணவாளன் தங்களுடனே இருக்கும்வரைக்கும் உபவாசிக்கமாட்டார்களே. மாற்கு 2:19
மணவாளன் அவர்களை விட்டு எடுபடும் நாட்கள் வரும், அந்த நாட்களிலே உபவாசிப்பார்கள். மாற்கு 2:20
மணவாளன் வருகைக்காகக் காத்திருந்த புத்தியுள்ள கன்னிகைகள் மற்றும் புத்தியில்லாத கன்னிகைகளின் உவமையிலும் இதே கருத்து காணப்படுகிறது (Matt. 25:1-13).
2. பவுலின் போதனையில் சபை கிறிஸ்துவின் மணவாட்டி
பவுலும் சபையை இதே உருவகத்தின் அடிப்படையில் விவரிக்கிறார்.
அவர் கொரிந்தியருக்கு எழுதியபோது:
நான் உங்களைக் கற்புள்ள கன்னிகையாகக் கிறிஸ்து என்னும் ஒரே புருஷனுக்கு ஒப்புக்கொடுக்க நியமித்தபடியால், உங்களுக்காக தேவவைராக்கியமான வைராக்கியங்கொண்டிருக்கிறேன். 2 கொரிந்தியர் 11:2
பின்னர், கிறிஸ்துவுக்கும் சபைக்கும் இடையிலான உறவை, கணவனுக்கும் மனைவிக்கும் இடையிலான உறவுக்கு ஒப்பாக அவர் விவரிக்கிறார்.
இதனை விளக்குவதற்காக ஆதியாகமம் 2:24
இதினிமித்தம் புருஷன் தன் தகப்பனையும் தன் தாயையும் விட்டு, தன் மனைவியோடே இசைந்திருப்பான்; அவர்கள் ஒரே மாம்சமாயிருப்பார்கள். ஆதியாகமம் 2:24
இல் உள்ள வார்த்தைகளையும் அவர் குறிப்பிடுகிறார்:
பின்னர் அவர் கூறுகிறார்:
எபேசியர் 5:32
இந்த இரகசியம் பெரியது; நான் கிறிஸ்துவைப்பற்றியும் சபையைப்பற்றியும் சொல்லுகிறேன். (எபேசியர் 5:31-32).
இதன் மூலம் கணவன் மனைவிக்கிடையிலான உறவு, கிறிஸ்துவுக்கும் அவருடைய சபைக்கும் இடையிலான ஆழமான ஆவிக்குரிய உறவை விளக்குகின்ற உருவகமாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது.
3. கிறிஸ்துவின் சரீரமாகச் சபை
சபைக்கும் கிறிஸ்துவுக்கும் இடையிலான உறவை விளக்குவதற்கு பவுல் சரீரம் என்ற உருவகத்தைப் பயன்படுத்தியிருப்பது, ஒருவேளை நம்முடைய ஆண்டவராகிய இயேசுவின் போதனையிலிருந்தும் தோன்றியிருக்கலாம்.
பவுல் எழுதுகிறார்:
‘For as we have many members in one body, but all the members do not have the same function, so we, being many, are one body in Christ, and individually members of one another’ (Rom. 12:4-5; cf. 1 Cor. 12)
கிறிஸ்துவுக்கும் அவருடைய மக்களுக்கும் இடையே உள்ள இந்த நெருக்கமான அடையாள உறவின் காரணமாகவே, அவர்கள் கிறிஸ்துவின் சரீரம் என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள்.
இந்தக் கருத்து ஆடுகள் மற்றும் வெள்ளாடுகளைப் பற்றிய கிறிஸ்துவின் உவமையிலும் காணப்படுகிறது.
அந்த உவமையில், தம்முடைய சகோதரர்களில் மிகவும் சிறியவர்களுக்குச் சாப்பிடக் கொடுத்தல், உடை கொடுத்தல், கவனித்தல், சந்தித்தல் போன்ற செயல்களை ஆடுகள் செய்தபோது, அவற்றைத் தமக்கே செய்ததாகக் கிறிஸ்து அறிவிப்பார் (Matt. 25:31-46).
இந்தப் போதனை பல சமயங்களில் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட்டுள்ளது. கிறிஸ்துவை ஒவ்வொரு மனிதனிடத்திலும் காண வேண்டும் என்பதால், ஒவ்வொரு ஆண், பெண், குழந்தை என அனைவருக்கும் நாம் ஊழியம் செய்ய வேண்டும் என்பதாக சிலர் இதைப் புரிந்துகொள்கிறார்கள்.
பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு இங்கிலாந்தில் வாழ்ந்த F. D. Maurice பின்வருமாறு போதித்து வந்தார்:
ஆனால், கிறிஸ்தவர்கள் கிறிஸ்தவர்களாக இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும் அனைவரிடமும் நடைமுறையான அன்பையும் தயவையும் காட்ட வேண்டும் என்பது உண்மைதான் (see Luke 10:25-37; Gal. 6:10).
அதே நேரத்தில், மத்தேயு 25ஆம் அதிகாரத்தில் இயேசு குறிப்பாகக் கிறிஸ்தவர்களையே குறிப்பிடுகிறார் என்பதும் உண்மையாகும்.
‘அவருடைய சகோதரரில் மிகவும் சிறியவர்கள்’ என்று குறிப்பிடப்படுகிறவர்கள் கிறிஸ்துவோடு மிகவும் நெருக்கமாக அடையாளப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறார்கள். எனவே, அவர்களுக்குச் செய்யப்படும் செயல்கள் கிறிஸ்துவுக்கே செய்யப்பட்டவையாகக் கருதப்படுகின்றன.
4. தமஸ்குவுக்குச் செல்லும் வழியில் பவுலுக்கு ஏற்பட்ட அனுபவம்
சபை கிறிஸ்துவின் சரீரம் என்ற இந்தப் புரிதல் உருவாவதற்குப் பவுலுக்குத் தமஸ்குவுக்குச் செல்லும் வழியில் ஏற்பட்ட வியத்தகு மனமாற்ற அனுபவமும் காரணமாக இருந்திருக்கலாம்.
பவுல் (சவுல்) தரையில் விழுந்தபோது, ஒரு குரலைக் கேட்டார் (Acts 9:4). அந்தக் குரல் அவரிடம்:
‘Saul, Saul, why are you persecuting me?’
என்று கேட்டது.
அதற்கு அவர், ‘Who are you, Lord?’ என்று கேட்டபோது, பின்வரும் பதிலைப் பெற்றார்:
‘I am Jesus, whom you are persecuting’ (Acts 9:5).
பவுலின் மனமாற்ற அனுபவத்தையும், ஆடுகள் மற்றும் வெள்ளாடுகளைப் பற்றிய இயேசுவின் உவமையையும் ஒன்றாகக் கருத்தில் கொள்ளும்போது, சபை கிறிஸ்துவின் சரீரமாகப் பார்க்கப்படுவதற்கான காரணத்தைப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது.
5. கிறிஸ்து நிராகரிக்கப்பட்ட மூலைக்கல்
மற்றொரு உருவகத்தைப் பயன்படுத்தி, கிறிஸ்து பழைய ஏற்பாட்டிலிருந்து எடுத்துக்கொள்ளப்பட்ட வார்த்தைகளின் அடிப்படையில் தம்மை ‘கட்டிடக்காரர்களால் புறக்கணிக்கப்பட்ட கல்’ என்றும், அது ‘மூலைக்குத் தலைக்கல்லாக மாறியது’ என்றும் குறிப்பிட்டார் (Matt. 21:42; see Ps. 118:22).
பேதுரு தனது முதல் நிருபத்தில் (1 Peter 2:6-8) இந்த உருவகத்தை விரிவாக விளக்குவதுபோல, பவுல் இதனை விரிவாக விளக்கவில்லை.
இருப்பினும், கிறிஸ்து ‘புறக்கணிக்கப்பட்ட கல்’ என்றும், ‘இடறுதற்குரிய கல்லும் தடுமாறச் செய்யும் கன்மலையும்’ என்றும் அவர் குறிப்பிடுகிறார் (Rom. 9:33, from Isa. 8:14; 28:16).
எபேசியர் நிருபத்தில், கிறிஸ்துவை ‘மூலைக்குத் தலைக்கல்’ என்று குறிப்பிடுகிறார். அவருக்குள் முழுக் கட்டிடமும் ஒன்றாக இணைக்கப்பட்டு, கர்த்தருக்குள் பரிசுத்த ஆலயமாக வளருகிறது என்று எழுதுகிறார் (Eph. 2:20-21; see also 2 Cor. 6:16, where the church is referred to as a temple).
எனவே, நிராகரிக்கப்பட்ட மூலைக்கல்லாகிய ஆண்டவர் இயேசு கிறிஸ்துவை மையமாகக் கொண்டு கட்டப்பட்ட ஆலயமாகவே சபை பார்க்கப்பட வேண்டும்.
6. தேவனுடைய மக்கள் ஆவிக்குரிய அடிப்படையில் அடையாளப்படுத்தப்படுகிறார்கள்
இயேசுவும் பவுலும் தேவனுடைய மக்களின் அடிப்படைத் தன்மை ஆவிக்குரியதே என்று போதித்தனர்.
ஆபிரகாமின் சந்ததியில் சரீரத்தின்படி வந்தவர்கள் என்றாலும், உண்மையில் தங்களுடைய தகப்பன் பிசாசு என்று இயேசு கூறியபோது யூதர்கள் அதனால் புண்பட்டார்கள்.
உண்மையாகவே ஆபிரகாமின் பிள்ளைகளாக இருப்பவர்கள் அவருடைய கிரியைகளைச் செய்வார்கள். அதாவது, இயேசுவில் வெளிப்பட்ட சத்தியத்தை அவர்கள் விசுவாசிப்பார்கள் (John 8:33-47).
மனமாற்றம் அடைந்த பாவியே ஆபிரகாமின் குமாரனாக மாறுகிறான் (Luke 19:9).
பவுலும் இதே கருத்தை வலியுறுத்துகிறார்:
‘And if you are Christ’s, then you are Abraham’s seed, and heirs according to the promise’ (Gal. 3:29).
ஒரு கிறிஸ்தவன் என்பவன், அவனுடைய தகப்பன் சபையின் மூப்பராக இருந்ததாலோ, அவனுடைய மூன்றாவது உறவினர் ஒரு மிஷனரியாக இருந்ததாலோ கிறிஸ்தவனாக இருப்பவன் அல்ல.
மாறாக, ஆபிரகாமைப் போலவே இரட்சிப்பிற்காக கிறிஸ்துவை மட்டுமே விசுவாசிக்கும்படி வழிநடத்தப்பட்டவனே உண்மையான கிறிஸ்தவன்.
முக்கிய இறையியல் கருத்துகளின் சுருக்கம்
- சபை கிறிஸ்துவால் நிறுவப்பட்டது: கிறிஸ்து தனிப்பட்ட மனிதர்களை மட்டுமல்ல, தமக்குச் சொந்தமான மக்கள்கூட்டத்தையும் உருவாக்கினார்.
- பழைய ஏற்பாட்டுக்கும் புதிய ஏற்பாட்டுக்கும் தொடர்ச்சி உண்டு: தேவனுடைய மக்கள் என்ற அடையாளம் இன அடிப்படையில் அல்ல; ஆவிக்குரிய அடிப்படையில் புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும்.
- சபை கிறிஸ்துவுக்குள் ஒன்றாக இருக்க வேண்டும்: இந்த ஒருமைப்பாடு சபையின் நடைமுறை வாழ்க்கையில் வெளிப்பட வேண்டும்.
- சபை கிறிஸ்துவின் மணவாட்டி: கிறிஸ்துவுக்கும் சபைக்கும் இடையிலான உறவு மணவாளனுக்கும் மணவாட்டிக்கும் இடையிலான உறவைப் போன்றது.
- சபை கிறிஸ்துவின் சரீரம்: கிறிஸ்துவுக்கும் அவருடைய மக்களுக்கும் இடையே மிக நெருக்கமான உறவு உள்ளது.
- கிறிஸ்துவே சபையின் மூலைக்கல்: சபை அவரை மையமாகக் கொண்டு கட்டப்பட்ட ஆவிக்குரிய ஆலயமாகும்.
- உண்மையான கிறிஸ்தவ அடையாளம் விசுவாசத்தின் அடிப்படையிலானது: குடும்பப் பின்னணி, இனப் பாரம்பரியம் அல்லது மதச் செயல்பாடுகள் அல்ல; கிறிஸ்துவை மட்டுமே விசுவாசிப்பதே உண்மையான அடையாளம்.
தொடரும்……
Pastor M.JAYARAJ, MA,B.Th, 10-11-2026
Credit :The Gospel did Paul and Jesus Agree- Author – Peter Barnes