PART -12: தனிப்பட்ட தாக்குதல்களில் நிதானம் (2.Paul’s view of his authority)
பவுல் காட்டும் முதிர்ச்சி: கொள்கையா? தனிமனித தாக்குதலா?
நமது வாழ்க்கையில் யாராவது நம்மைப் பற்றி அவதூறாகப் பேசினால் நாம் உடனே கொதித்தெழுந்து விடுவோம். ஆனால், அப்போஸ்தலனாகிய பவுலின் அணுகுமுறை முற்றிலும் வித்தியாசமானது. அவரது வாழ்க்கையிலிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய ஒரு முக்கியமான பாடத்தைப் பார்ப்போம்.
கொள்கையில் உறுதி
விசுவாசத்தினால் நீதிமானாக்கப்படுதல் எனும் நற்செய்திக்கு எதிராக யாராவது நின்றால், பவுல் அங்கே ஒரு நெருப்பைப் போல சீறுவார். “நாங்கள் உங்களுக்கு அறிவித்த நற்செய்தியல்லாமல் வேறு ஒன்றை எவனாவது அறிவித்தால், அவன் சபிக்கப்பட்டவன்” (கலாத்தியர் 1:6-9) என்று கூறும் அளவிற்குத் தனது கொள்கையில் அவர் சமரசமற்றவராக இருந்தார்.
தனிப்பட்ட தாக்குதல்களில் நிதானம்
ஆனால், ஆச்சரியம் என்னவென்றால், நற்செய்தியை எதிர்க்காமல் தன்னை மட்டும் தனிப்பட்ட ரீதியில் எதிர்த்தவர்களிடம் அவர் மிகவும் மென்மையாக நடந்துகொண்டார்.
ரோமாபுரியில் வீட்டுக்காவலில் இருந்தபோது பவுல் பிலிப்பியருக்கு எழுதிய கடிதத்தில் ஒரு நெகிழ்ச்சியான உண்மையைப் பகிர்ந்து கொள்கிறார்:
சிலர் பொறாமையினாலும் விரோதத்தினாலும், சிலர் நல்மனதினாலும் கிறிஸ்துவைப் பிரசங்கிக்கிறார்கள்.
சிலர் என் கட்டுகளோடே உபத்திரவத்தையுங்கூட்ட நினைத்து, சுத்தமனதோடே கிறிஸ்துவை அறிவியாமல், விரோதத்தினாலே அறிவிக்கிறார்கள்.
சுவிசேஷத்திற்காக நான் உத்தரவு சொல்ல ஏற்படுத்தப்பட்டவனென்று அறிந்து, சிலர் அன்பினாலே அறிவிக்கிறார்கள்.
இதனாலென்ன? வஞ்சகத்தினாலாவது, உண்மையினாலாவது, எப்படியாவது, கிறிஸ்து அறிவிக்கப்படுகிறார்; அதனால் சந்தோஷப்படுகிறேன், இன்னமும் சந்தோஷப்படுவேன்.” (பிலிப்பியர் 1:15-18).
இதிலிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்வது என்ன?
பவுலுக்குத் தனது கௌரவத்தை விட கிறிஸ்துவின் பெயருக்கே முக்கியத்துவம் இருந்தது.
பெருந்தன்மை: தன்னைச் சிறுமைப்படுத்த நினைப்பவர்களையும், அவர்கள் செய்யும் நற்செயலை வைத்து மன்னிக்கத் தெரிந்திருந்தது.
மகிழ்ச்சியின் ரகசியம்: சூழ்நிலைகளைக் காட்டிலும், நற்செய்தி பரவுவதிலேயே தனது மகிழ்ச்சியைக் கண்டார்.
நம்மைப் பற்றி மற்றவர்கள் என்ன நினைக்கிறார்கள் என்பதை விட, நம்முடைய நோக்கம் நிறைவேறுகிறதா என்பதில் கவனம் செலுத்தினால், நாமும் பவுலைப் போல எதற்கும் கலங்காமல் மகிழ்ச்சியாக இருக்க முடியும்!
பவுலின் தலைமைத்துவம்: தாழ்மையும் அதிகாரமும் இணைந்த ஒரு விந்தை!
கிறிஸ்தவ வரலாற்றின் மிக முக்கியமான ஆளுமைகளில் ஒருவரான அப்போஸ்தலனாகிய பவுலின் வாழ்க்கையில் ஒரு விசித்திரமான முரண்பாட்டைக் காணலாம். அவர் ஒரு பக்கம் தன்னை ‘ஒன்றுமில்லாதவன்’ என்று தாழ்த்திக்கொண்டார்; மறுபுறம், கிறிஸ்துவின் அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தும்போது துணிச்சலுடன் நின்றார்.
இந்தத் தலைமைத்துவப் பண்பிலிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய பாடங்கள் :
1. தன்னலமற்ற தியாகம் (Self-Indifference)
தன்னைப் பற்றி மற்றவர்கள் என்ன நினைக்கிறார்கள் என்பதில் பவுல் அதிக அக்கறை காட்டவில்லை. கொரிந்து சபையில் அவருக்கு எதிர்ப்பு கிளம்பியபோது, அவர் சொன்னது இதுதான்:
” மேலும் நீங்கள் ஒரு பொல்லாங்கும் செய்யாதிருக்கும்படியாக, தேவனை நோக்கி விண்ணப்பம் பண்ணுகிறேன். நாங்கள் பரீட்சைக்கு நின்றவர்களென்று காணப்படும்பொருட்டல்ல, நாங்கள் பரீட்சைக்கு நில்லாதவர்கள்போலிருந்தாலும், நீங்கள் நலமானதைச் செய்யும்பொருட்டே விண்ணப்பம் பண்ணுகிறேன்” (2 கொரிந்தியர் 13:7).
பவுலுக்குத் தனது கௌரவத்தை விட, மக்களின் ஆன்மீக வளர்ச்சியே முக்கியமாக இருந்தது.
2. பதவியின் மாண்பு vs தனிமனித பலவீனம்
பவுல் தன்னை ஒரு ‘தனிமனிதனாக’ எப்போதும் உயர்த்திப் பிடித்ததில்லை. ஆனால், கிறிஸ்து தனக்குக் கொடுத்த ‘அப்போஸ்தலன்’ என்ற அதிகாரத்தைப் பாதுகாக்க அவர் தயங்கியதும் இல்லை.
“நான் ஒன்றுமே இல்லை” (2 கொரிந்தியர் 12:11) – இது அவரது தாழ்மை.
“மிகச்சிறந்த அப்போஸ்தலர்களுக்கு நான் எதிலும் சளைத்தவன் அல்ல” – இது அவரது அதிகாரம்.
தன்னை வெறுப்பவர்களை அவர் சகித்துக்கொண்டார், ஆனால் கிறிஸ்துவின் அதிகாரத்தை (Apostleship) யாராவது எதிர்த்தால் அதை அவர் கிறிஸ்துவுக்கு இழைக்கப்பட்ட அவமதிப்பாகவே கருதினார்.
3. மறக்க முடியாத கடந்த காலம், மறைக்க முடியாத அழைப்பு
பவுலின் எழுத்துக்களில் ஒரு தீவிரமான பணிவையும், அதே சமயம் அசைக்க முடியாத அதிகாரத்தையும் நாம் பார்க்க முடியும். தான் ஒரு காலத்தில் சபையைத் துன்புறுத்தியவன் என்பதை அவர் ஒருபோதும் மறக்கவில்லை
முன்னே நான் தூஷிக்கிறவனும், துன்பப்படுத்துகிறவனும், கொடுமை செய்கிறவனுமாயிருந்தேன்; அப்படியிருந்தும், நான் அறியாமல் அவிசுவாசத்தினாலே அப்படிச்செய்தபடியினால் இரக்கம்பெற்றேன்.
நம்முடைய கர்த்தரின் கிருபை கிறிஸ்து இயேசுவின்மேலுள்ள விசுவாசத்தோடும் அன்போடுங்கூட என்னிடத்தில் பரிபூரணமாய்ப் பெருகிற்று.
பாவிகளை இரட்சிக்க கிறிஸ்து இயேசு உலகத்தில் வந்தார் என்கிற வார்த்தை உண்மையும் எல்லா அங்கிகரிப்புக்கும் பாத்திரமுமானது; அவர்களில் பிரதான பாவி நான். (1 தீமோத்தேயு 1:13-15).
இருப்பினும், தேவன் தன்னிடம் ஒப்படைத்த ‘பரம இரகசியங்களை’ அறிவிப்பதில் அவர் உறுதியாக இருந்தார்.
4. நற்பெயர் யாருக்காக?
தலைவர்களின் நற்பெயரைப் பற்றி Calvin ஒரு அருமையான கருத்தைச் சொல்கிறார்: “கிறிஸ்துவின் ஊழியர்கள் தங்கள் புகழைப் பற்றி கவலைப்பட வேண்டியது, அது சபையின் நன்மைக்குத் தேவைப்படும் வரை மட்டுமே.”
பவுல் கொரிந்தியர்களிடம் இதையே கூறுகிறார்: “இதனாலே நாங்கள் உங்களுக்கு முன்பாக எங்களை மறுபடியும் மெச்சிக்கொள்ளாமல், இருதயத்திலல்ல, வெளிவேஷத்தில் மேன்மைபாராட்டுகிறவர்களுக்கு எதிரே எங்களைக் குறித்து நீங்கள் மேன்மைபாராட்டும்படிக்கு ஏதுவுண்டாக்குகிறோம். ” (2 கொரிந்தியர் 5:12).
சுருக்கமாகச் சொன்னால்:
பவுல் அதிகாரமிக்கவர், ஆனால் ஆதிக்கவாதி அல்ல. அடக்கமானவர், ஆனால் தயங்குபவர் அல்ல. தாழ்மையானவர், ஆனால் பலவீனமானவர் அல்ல.
தனிப்பட்ட முறையில் அவர் தன்னை ‘கிருபையால் இரட்சிக்கப்பட்ட ஒரு பாவி’ என்று உணர்ந்தார்; ஒரு அப்போஸ்தலனாக, தான் ‘தேவனால் தெரிந்தெடுக்கப்பட்ட கருவி’ என்பதில் உறுதியாக இருந்தார்.
சிந்திக்க ஒரு கேள்வி: நமது அன்றாட வாழ்க்கையிலும் ஊழியத்திலும், நமது ‘சுய கௌரவம்’ முன்னிற்கிறதா அல்லது நம்மிடம் ஒப்படைக்கப்பட்ட ‘நோக்கம்’ முன்னிற்கிறதா?
தொடரும்…….
Bro M.JAYARAJ, 08-02-2026
Credit : The Gospel did Paul and Jesus Agree- Author – Peter Barnes